مرکز حقوق بشر افغانستان خواستار اجندای فراگیر در نشست دوحه سازمان ملل شد
مرکز حقوق بشر افغانستان در پیوند به نشست پیشِروی سازمان ملل متحد میان نمایندگان ویژه و فرستادگان در امور افغانستان که قرار است در دوحه، قطر برگزار شود، خواستار اجندای فراگیر و متمرکز بر حقوق بشر شد، ۳۱ جون ۲۰۲۴
مرکز حقوق بشر افغانستان (AHRC)، یک نهاد غیردولتیِ متعهد در عرصه حقوق بشر، از ابتکار سازمان ملل متحد برای برگزاری نشست نمایندگان ویژه و فرستادگان در امور افغانستان استقبال میکند. مرکز حقوق بشر افغانستان خواهان آن است که این نشست با قطعنامه ۲۶۸۱ شورای امنیت که بر مشارکت کامل، برابر، معنادار و امن زنان و دختران در افغانستان تأکید دارد، همخوانی داشته باشد. این نشست که انتظار میرود طالبان نیز در آن حضور یابند، نگرانیهایی را برمیانگیزد مبنی بر اینکه ممکن است به طالبان کمک کند تا بدون پایبندی به هنجارهای بینالمللی، حقوق بشر و قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل متحد، دسترسی سیاسی خود را به جامعه بینالمللی گسترش دهند. مرکز حقوق بشر افغانستان امیدوار است که این نشست نقشهراهِ مؤثری را برای رسیدگی به صلح، حقوق بشر و کرامت شهروندان افغانستان، بهویژه زنان، ارائه دهد.
مرکز حقوق بشر افغانستان از سازمان ملل متحد بهطور جدی میخواهد که موارد زیر را در نظر بگیرد:
۱. فراگیربودن و پایبندی به هنجارهای حقوق بشر
اجندا و مشارکت در این نشست باید فراگیر بوده و بر مبنای قطعنامههای سازمان ملل متحد، هنجارها و ارزشهای حقوق بشری باشد. این نشست نباید زمینهساز عادیسازی رژیم طالبان شود، بلکه باید نمایانگر یک موضع بینالمللی متحد و نیرومند در حمایت از صلح، امنیت، دموکراسی و حقوق بشر برای همه در افغانستان باشد. جامعه بینالمللی باید خواستار یک حکومت فراگیر و منتخب بهصورت دموکراتیک شود و توجیه سیاستهای طالبان بهعنوان مصنوعات فرهنگی و هنجارهای اجتماعی را رد کند.
۲. رسیدگی صریح به نقض حقوق بشر
جامعه بینالمللی باید نقض مداوم کرامت و حقوق بشر، سیاست آپارتاید جنسیتی طالبان و آزار و اذیت گروههای اقلیت مانند هزارهها را بهصورت قاطع محکوم کند. جامعه بینالمللی باید خواستار یک حکومت فراگیر و مبتنی بر مشارکت گسترده شود.
۳. بازگردانی راهبردی حاکمیت و حاکمیت قانون
شرکتکنندگان باید راهبردی را برای بازگردانی حاکمیت، قانون اساسی، دموکراسی، حاکمیت قانون و احترام به حقوق بشر در افغانستان شناسایی کنند. این راهبرد باید به محدودیتهای شدید اعمالشده بر زنان و نگرانیهای حقوق بشری مردم افغانستان رسیدگی کند.
۴. نمایندگی زنان، جامعه مدنی و گروههای تحت آزار
اکثریت شرکتکنندگان در کنفرانس دوحه باید زنان، اعضای جامعه مدنی، گروههای قربانی و گروههای قومیِ تحت آزار باشند. این نمایندگی برای اطمینان از اینکه صدای کسانی که بیشترین آسیب را از سیاستهای طالبان دیدهاند شنیده شود، حیاتی است.
۵. کمکهای بشردوستانه و مدیریت آن
وضعیت بشری در افغانستان وخیم است، بهگونهای که اکثریت مطلق جمعیت در فقر بهسر میبرند و ۲۸ میلیون نفر به کمک نیاز دارند. کمکهای بشردوستانه باید بهگونهای مدیریت شود که وضعیت حقوق بشر را بهبود بخشد، از جمله بازگشت زنان به کار و توجه ویژه به اقلیتهای محرومشده و تحت آزار. باید بر طالبان فشار وارد شود تا ممنوعیت کار و آموزش زنان را بردارند. هرگونه بحث در مورد توسعه و همکاری اقتصادی باید مشروط به بازگردانی حقوق برابر زنان در برابر قانون باشد و بر رویکرد مبتنی بر حقوق بشر تأکید کند.
۶. مخالفت با مشروعیتبخشی به طالبان
جامعه بینالمللی نباید از راهبردهای تعامل بهعنوان بهانهای برای مشروعیتبخشیدن به روابط با طالبان یا دعوت افراد تحریمشده به نشستهای خود استفاده کند. داشتن یک اجندای متحد برای رویارویی مؤثر با طالبان حیاتی است.
۷. بهرسمیتشناختن مخالفت رو به رشد
مقاومت مردم افغانستان در شهرهای بزرگ، مناطق روستایی و قیام زنان علیه طالبان باید بهعنوان نشانهای از مخالفت رو به رشد با رویههای سختگیرانه و خشونتآمیز این رژیم برجسته شود. این امر بر ضرورت مشارکت گسترده زنان افغانستان، جامعه مدنی، مدافعان حقوق بشر، رسانهها و گروههای قومیِ تحت آزار تأکید میکند.
مرکز حقوق بشر افغانستان بر نیاز مبرم جامعه بینالمللی به حفظ اتحاد در رویکردشان نسبت به افغانستان تأکید میکند. رویارویی با سیاستهای طالبان که ناقض حقوق بینالملل بوده و تعهدات افغانستان را بر اساس حقوق بینالمللی حقوق بشر نقض میکند، ضروری است. جهان باید متحدانه بایستد و خواستار احترام به حقوق بینالملل و منشور سازمان ملل متحد شود.